เรื่องกวนใจ

posted on 06 Oct 2013 12:29 by lived in Diary
(1) มีสิ่งที่คิดมานานแล้วว่าจะทำ นานเป็นหลายปี
รู้สึกโกรธ+เศร้า ไม่ใช่แค่เพราะว่าไม่ได้ทำ แต่โกรธ+เศร้าเพราะว่า 'ต้อง' ทำด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ทำก็ติดในใจตลอดไป มันคือความทุกข์
ถ้าทำก็ยุ่งยาก หงุดหงิด ก็คือความทุกข์
 
เหนื่อยมากๆเลยนะ อ่อนไหวมากด้วย จนเดาล่วงหน้าได้
ว่าถ้ามีอะไรมาขัดนิดเดียว ก็จะสติแตกเกินไป ฟูมฟายงอแงเกินไป
 
--------------
 
 
(2) จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกแย่ทุกครั้งที่ได้ยินคำนามธรรมดาคำหนึ่ง
ก็แค่คำนามที่แปลว่างานอดิเรกอย่างหนึ่งเท่านั้นเอง
และบางครั้ง ที่เห็นสิ่งที่ไม่เกี่ยวโดยตรง คือเห็นว่าเพื่อนบางคนมีสังคมกว้างขวาง
มีจำนวนไลก์มากแค่ไหน ก็จะคิดโยงมา จนรู้สึกแย่ๆในเรื่องเดียวกันนี้
 
รู้สึกชัดเจนตลอดเวลาว่าคิดผิด เป็นความผิดพลาดที่สายไปแล้ว
 
ไม่ได้คิดผิดที่ตัดสินใจทำ แต่พลาดไปในบางจุด
จนถึงตอนนี้ อยากบอกเพื่อนคนหนึ่ง แต่ก็ไม่อยากพูด
ว่า... ไม่ได้เสียใจที่ทำ แต่เสียใจที่ทิ้งร่องรอยความน่าเกลียดไว้นานเกินไป
เคยคิดด้วยซ้ำว่า จะทำใหม่ให้ดีขึ้นดีไหม
แต่กลัวเกินไป เพราะตอนพลาดมันแย่มากจนไม่คุ้ม
 
รู้ว่าฟุ้งซ่าน แต่ไม่สามารถหยุดคิดและเชื่อได้
ว่าหลักฐานแห่งความอัปยศนั้น ถูกผลิตซ้ำ คงอยู่ มีผู้คนรับรู้
มีผู้คนรับรู้นี่แหละที่ตอกย้ำ ความเกลียดชังในตัวเอง ให้มันไม่มีวันจบสิ้น
 
จังหวะผิดพลาดตอนนั้น จำได้หมดทุกอย่าง 
ทั้งตอนที่โดนเพื่อนคนหนึ่งโกรธ ทั้งที่เราเป็นฝ่ายบอบช้ำที่สุด
ทั้งตอนที่อยากจะเบลมเพื่อนอีกคนที่ทำร้ายเราโดยไม่ตั้งใจ
แต่ทนไม่ทำ เพราะรู้ว่าจะต้องโดนโกรธคืนอย่างมาก
และทั้งตอนที่คนที่อยากพึ่งพาที่สุด ช่วยอะไรเราไม่ได้
เหมือนกับทุกคนบอกว่า เราผิดเอง ที่ไม่ยอมรับ ความน่าขยะแขยงของตัวเอง
 
สุดท้ายแล้ว เราก็เข้าใจทุกคน
แต่ทุกคนไม่รู้หรอก ว่าตัวตนของเราในตอนนั้น (และตอนนี้)เละแค่ไหน
และสุดท้ายแล้ว แม้จะโกรธทุกคน ที่เป็นส่วนหนึ่งของความรู้สึกแย่ของเรา
คือในบางแง่ ทุกคนก็เป็นต้นเหตุ
แต่มันก็วกกลับมาที่จุดเริ่มต้น คนที่ผิด คือเราเอง ผิดที่เราน่าเกลียด
เราน่าขยะแขยงด้วยตัวเอง นั่นคือจุดเริ่มต้น ไม่มีใครมาแบกรับกิลตี้นี้ไว้แทนเราได้
 
------
 
- เราพยายามทำเหมือนมีความสุขทุกวัน เพราะถ้าเราบ่นออกมา เพื่อนจะเป็นห่วงแต่เบื่อ
เป็นห่วงแต่รำคาญ เป็นห่วงแต่เหนื่อย เป็นห่วงแต่ทุกข์ เป็นห่วงแต่อยากให้จบๆ
แม้แต่คนที่เป็นห่วงเราที่สุดในโลก ก็จะเป็นห่วงเรามากไป จนทุกข์มากไป
ทุกข์ที่แก้ไม่ได้ และทะเลาะกัน ซึ่งเราย่อมร้องไห้ ร้องไห้แบบไม่ใช่เล่นๆ สุขภาพก็จะแย่
ดังนั้น การทุกข์คนเดียวก็เมกเซนส์ ในแง่ผลลัพธ์ มันดีสุด
แต่บางครั้งเราก็คิดวกกลับ ว่าอยากให้รู้เหมือนกัน 
ว่าที่ทำเหมือนมีความสุขอยู่ หรือลืมแล้ว หรือผ่านไปแล้ว จบไปแล้ว มันไม่ใช่
 
- และอีกนัยหนึ่ง การที่บล็อกนี้เต็มไปด้วยความทุกข์ เศร้า หดหู่ มันก็ยังไม่ใช่ตัวเราทั้งหมด
เพราะเวลาเรามีความสุข เราไม่ได้เผยแพร่ความสุขนั้นที่นี่
เราพูดเรื่องนึงที่นึง และพูดเรื่องนึงอีกที่นึง
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไม ที่นี่เป็นที่ที่เราใช้ เมื่อรู้สึกว่า ถ้าเหลืออยู่คนเดียวในโลก จะพูดกับใคร
 
- ตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็น......
....เส้นก๋วยเตี๋ยว เส้นใหญ่นะ นอนพับไปมาในชามที่มีน้ำ น้ำแบบเย็นชืด
ใช้ตะเกียบเก่าๆน่าเกลียดคีบเส้น ถ้าคีบไม่ดี ก็จะเละ เส้นก็จะขาด...
 
แต่เราจะพยายามเป็นโซบะ
ในชามสวยๆ ด้วยยิ่งดี
 
ก่อนอื่นคือต้องลุกขึ้นไปกินข้าว และไม่คิดหดหู่ว่าวันอาทิตย์จะหมดแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
อยากได้ความรักเยอะๆ...
 

Comment

Comment:

Tweet

เราเป็นหนึ่งในคนที่ทำให้แมวโกรธหลายครั้ง  ขอโทษนะ
เราดีใจมากที่่ได้เป็นเพื่อนกัน ได้แชร์หลายอย่างด้วยกัน  อยากให้แมวแฮปปี้กับทุกเรือง และเราทุกคนด้วย big smile

#1 By B (192.168.182.176, 124.120.77.93) on 2013-10-10 00:28