จุก...

posted on 21 Jun 2013 17:31 by lived in Diary
คำว่า "ปม" ในเชิงจิตวิทยา มันมีจริงๆ สินะ
บางครั้งมันทำงานได้เห็นผลชัดเจน... จนแปลกใจ จนสงสัย
จนรู้สึกเหมือนมันเป็น mystery หรือ black magic
 
---
 
เช่น เวลาเห็นข่าวสักข่าวในทีวี... สมมติ... ข่าวหย่าร้าง ของใครก็ไม่รู้
ผู้คนที่เป็นเอเวอร์เรจ อาจเฉยๆ เศร้านิดๆ หรือสะใจนิดๆ เป็นไปได้ทั้งสิ้น
แต่มันจะแค่บวกนิดๆ หรือลบนิดๆ แป๊บเดียวก็หันไปทำอย่างอื่นต่อแล้ว

แต่บางคนอาจจะร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดมากก็ได้ 
ในขณะที่คนรอบข้างจะงุนงงว่าร้องไห้ทำไม
มันดูแปลกในแง่เหตุผล แต่นั่นไม่สำคัญหรอก 
เพราะความรู้สึกเจ็บนั้นเป็นของจริงนี่ นี่ต่างหากที่สำคัญ

นั่นเป็นแค่ตัวอย่างของคนอื่นน่ะ...
ถ้ามันเกิดขึ้นกับตัวเอง มันก็ไม่แปลกใช่ไหมล่ะ
แต่ถ้ามันเกิดขึ้นแต่กับคนอื่น คนก็มองว่า... คนๆ นั้นช่างแปลกจริงๆ

---

แปลกใช่ไหม ที่ร้องไห้ให้เรื่องที่ดูเหมือนเล็กมาก... เล็กสุดๆ
ร้องที่โต๊ะทำงานยิ่งแปลกใช่ไหม แบบว่า... กลั้นไม่ได้เชียวเหรอ
แต่ก็ร้องแค่นิดเดียวนะ เอานิ้วบี้ๆ ตาก็หาย มันไม่แย่มากหรอก
โชคดีที่เป็นคนไม่มีเพื่อน (หมายถึงที่นี่อะนะ) ไม่มีใครสังเกตเห็นเลย

เคยคิดว่าโตแล้ว ผ่านอะไรมาเยอะแล้ว นานแล้ว
ผ่านอะไรใหม่ๆ ทุกวัน สิ่งเก่าๆ มันก็หายๆ ไปเยอะแล้ว
แต่การร้องไห้ให้เรื่องเล็กมากแบบนี้... 
น่าตกใจที่ได้รู้ในวันนี้... ว่ามันยังเหมือนเดิม

อยากรู้ว่า ถ้าเป็นคนอื่น ที่เป็นเจ้าของถ้อยคำที่คลุมเครือนั้น
จะทำให้เจ็บแปล๊บๆ จนน้ำตาไหลแบบนี้ไหม หรือจะเฉยๆ กว่านี้มาก
คลุมเครือ ไม่ชัดเจน ไม่ชัดเจนด้วยซ้ำว่ามันสมควรเศร้าหรือยัง
แต่ด้วยความไม่อาจห้ามตัวเองให้ยั้งคิด เหมือนโดนกดสวิตช์
แม้จะมีสติ แต่ทุกอย่างเป็นไปเอง ไอ้ความรู้สึกเจ็บแปลบนั้นน่ะ...

...มันคืออะไรกัน

ดีใจเกินไป เพียงเพราะเป็นคนนั้น เสียใจเกินไป เพียงเพราะเป็นคนนั้น
สำหรับมุมมองของฉันในตอนนี้ ฉันที่เติบโตมาถึงตอนนี้...
มันเป็นอะไรที่เด็กชะมัด อ่อนต่อโลก โง่เขลา ไร้สาระ มีค่าในแบบเด็กๆ 
ซึ่งควรจะหมดค่าแล้วสำหรับฉัน มันไม่สมควรจะเป็นของฉันแล้ว 

ความรู้สึกเหล่านี้ไม่ควรจะหลงเหลือในตัวฉันแล้ว...
ฉันที่คิดเยอะแยะขนาดนี้ ฉันที่ฉลาดขนาดนี้ ฉันที่ผ่านการบ่มเพาะถึงวันนี้...

---

แต่มันก็...

Comment

Comment:

Tweet

^อื้อออ นั่นสิ ทำให้ทุกคนมีเนื้อมีหนังใช่ไหมล่ะ
มันทำให้เราแตกต่างกันดีนะ big smile

#1 By เห็ด rosy on 2013-06-25 21:24