Lived = Maw = ^-w-^

.
คำปฏิเสธหวานๆ ของเธอ ทำให้ฉันรู้ว่า ชีวิตของฉันเป็นสิ่งอัศจรรย์
มันทั้งสวยงามและน่ารังเกียจ คุณค่าของมันผันแปรตามคนๆ หนึ่งอย่างสมบูรณ์
มันช่างไร้อิสระสิ้นดี ...แต่อย่าเข้าใจน้ำเสียงของฉันผิดล่ะ ฉันกำลังพอใจ
คำว่าพอใจอาจยังเบาไป ต้องเรียกว่าเป็นโซ่ตรวนที่ฉันหลงใหลเลยเชียวล่ะ
แต่ถ้าพูดถึงอะไรที่ตรงข้ามกับความพอใจล่ะก็ มันก็มากมายพอๆ กัน
มากจนอดคิดไม่ได้ว่า อยากจะให้ทุกอย่างหายไปทั้งหมด ...ทั้งหมดเลย
.
.
.
.
.
/"เป็นตัวของตัวเองกว่านี้จะดีกว่าไหม?"
"พูดอะไรของเธอ?"
"ฉันไม่เข้าใจเธอสักนิดเลย โลกแห่งความจริงอยู่ที่นี่ เธอเห็นไหม?"
"ชัดเจนเลยแหละ เธอต่างหาก เห็นมันรึป่าว?"
.
.
"ฉันเห็นโลกชัดเจนก็เพราะเขา เขาเป็นเหมือนดวงตาของฉัน
เขาเป็นเหมือนศาสนา เป็นเหมือนพระเจ้า เป็นเหมือนดนตรีชิ้นเอก
ฉันไม่เคยเห็นอะไรชัดเจนและสว่างสดใสขนาดนั้นมาก่อน
ชัดจนความหวาดกลัวที่มีต่อความแปลกหน้าต่างๆ หายไปทั้งหมด
ไม่มีโลกไหนจะดีกว่าโลกนั้นอีกแล้ว ...แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?"/
.
.
.
.
.
ด้วยปลายนิ้วของเขา ทำลายโลกนี้ทลายในพริบตา
"ไม่ต้องรอฉัน" ฉันกลายเป็นเศษกระดาษเปียกน้ำเปื่อยยุ่ย
ด้วยปลายนิ้วของเขา ย่อมสร้างโลกใหม่ได้ในพริบตาเช่นกัน
และฉันกำลังรอดูโลกใหม่ กำลังรอด้วยการคงอยู่ต่อไป
ฉันยังคงอยู่... ในความว่างเปล่า...
.
.
ขออีกวินาทีของเธอได้ไหม ขออีกวินาทีนึง ได้โปรด...
.
.
ชีวิตของฉันยังไม่อาจเริ่มต้น และไม่เคยจบลง
ฉันติดค้างอยู่ในสุญญากาศ เหมือนการรอคอยนี้ไม่สิ้นสุด
ชีวิตของฉัน บางครั้งมันไร้ค่าที่สุด มันว่างเปล่ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
แต่บางครั้ง ฉันก็รู้สึกว่า กำลังทะนุถนอมมันเอาไว้เหนือสิ่งอื่นใด
ตัวตนของฉัน บางครั้งฉันรู้สึกกลวงเปล่า มันซีดจางจนเจ็บปวด
แต่บางครั้ง ตัวของฉันเองนี่แหละ คือสิ่งที่เกะกะที่สุดในโลก
.
.
เพราะความหวังหยดเล็กที่เธอพรมลงมาจากมิติอื่น
ฉันถึงยังคงอยู่... หายใจในความว่างเปล่า...
.
.
ขออีกวินาทีนึง ขออีก... ขออีกวินาทีนึง ได้ไหม...
.
.
.
.
.
จะเรียกว่าฉันกำลังมีชีวิตอยู่ได้หรือเปล่า? ในเมื่อฉันไม่ได้กำลังใช้ชีวิต
ครึ่งหนึ่งของฉันตายไปนานแล้ว อีกครึ่งหนึ่งอยู่ในสภาพแช่แข็ง
ฉันกำลังฝันอยู่? หรือมันคือสิ่งที่ลึกลับยิ่งกว่าความฝันเสียอีกกันแน่?
.